من از يادت نمي كاهم
نمي دانم چرا ما همواره به دنبال بيشستر داشتن آنچه آرامش مان را بر هم مي زند،هستيم؟!
بعضي وقت ها آن قدر غبار غفلت ما را در بر مي گيرد كه حتي اندوخته هاي زندگي خود را در
دفترخاطرات ذهن،ورق نمي زنيم!
روزي نيست كه خبرهاي ناگوار،قلب ما را نگران نكند و هياهوي زورق هاي شكسته ي دريا،ما را صدا نزند!اما ما....
هرچه مي خواهيم از اين درياي پر تلاطم دور باشيم،باز گرفتارامواج بلا مي شويم.
خيال مي كنيم،راه نجات و آرامش مان در يكي از آن بلم هاي شكسته است!
بيا به دور از روزمرگي،به خودمان فكركنيم،اما فردا دير است.انبوه كارها وقتي برايمان نخواهد گذاشت،و از
هم اكنون مي توان آينده نگر بود!
آيا اين همه كار و تلاش براي پيدا كردن چيزي غير از آرامش است؟
پس چرا آرام نيستيم؟؟؟
كجاست روزگار ايده آل براي همه ي ساكنان كره ي زمين؟
روحت را از آلايش غرور شستشو ده و به چتر محبت گشوده شده بالاي سرت نگاه كن!
ببين خدايي كه جسم نيست،براي من و تو كه جسم هستيم،گوهرهايي مرغوب،اما از جنس خودمان
قرار داده تا سبب اتصال ما با او باشند.
عمل نيك و بد ما،به ارز رايج عمل آنان سنجيده مي شود،پس بايد به پناهگاه هميشه گشوده شده ي
آنها روي آوريم.
يك روز موسي،آرام بخش ساحران و مردمان شد.يك روز عيسي دردها و بيماري ها را شفا بخشيدو...
يك روز تبسم پيامبر اميد زندگي را فزوني بخشيدو... امروز فرزندش مهدي(عج)عصاره ي آرامش بخش
نيكان زمين است.
اگر جوهره ي زندگي مان ياد او باشد،غبار روزگاراز آينه دل هايمان پاك مي شود.
شنيده اي كه «از كوزه همان تراود كه در اوست»؟
بياظرف قلب مان به قدري از ياد او آكنده باشد كه جز عطر خوشبوي محبت اش چيزي به مشام نرسد.
يادمدام او،روح را از آلودگي در پنهان و خفا مي رهاند و قلب و فكر انسان را جلا مي بخشد.
او را بهار انسانها و شادابي روزگاران نام نهاده اند.اين بهار كه فقط در روزگار ظهورش،تجربه كردني
نيست!بلكه...امروز اگرچه در پس پرده ي غيبت است،اما آن قدر توانمند است كه،دل را نشاط مي بخشد
و غم ها و غصه هارا مي زدايد.
آري،مي توان امروز را با ياد او تنفس نمود و ارزش با او بودن را حس كرد.
انسان هاي با وفا كسي را كه دوست داشته باشند،هيچ گاه از ياد نخواهند برد.
اگر دوستش داريم،بايد به يادش باشيم و دعايش كنيم،تا بيايد.
يادمان باشد كه جاده ي محبت دوطرفه است،هرچه بيشتر به يادش باشيم اوهم بيشتربه يادماست.
اين پيام بهترين پدر دنيا به شماست:«گرم ياد آوري يا نه من از يادت نمي كاهم.»
شعار یاوران مهدی(عج) ((یالثارات الحسین)) ندای خون خواهی حسین(ع) است.